Uniejów należy do jednych z najstarszych miast w Polsce. Początkowo pierwszoplanową rolę, na tym terenie, pełnił pobliski Spycimierz. Obok tej osady zaczęła formować się kościelna włość Uniejowska. Pierwszych historycznych wzmianek o Uniejowie należy szukać w Bulli papieża Innocentego II z roku 1136 (Uneievo). W tym czasie Uniejów był osadą należącą do kasztelani Spycimierskiej nadanej arcybiskupom gnieżnieńskim. Miało to miejsce już prawdopodobnie w XI wieku. XIII wiek przyniósł stopniowy upadek Spicymierza i wzrost znaczenia położonego po sąsiedzku Uniejowa. Wtedy też, prawdopodobnie w Uniejowie, stanął kościół, który został podniesiony do godności kolegiaty p. w. Św. Floriana (XII w.). Nastąpił też znaczny rozwój rzemieślnictwa i handlu. Uniejów stał się ważnym miejscem targowym. Pierwszym z arcybiskupów przebywających w Uniejowie był Błogosławiony Bogumił, który umarł w swej pustelni w Dobrowie, a jego sarkofag z 1666 roku znajduje się w uniejowskiej świątyni. Przebywał tu często arcybiskup Jakub świnka, który był fundatorem szpitala i kościoła św. Ducha w 1283 r. Przypuszcza się, że już wtedy Uniejów posiadał kolegiatę i prawa miejskie. Przywilej lokacyjny miasto uzyskało przed rokiem 1290. W XIV wieku miasto było częstym - obok Łęczycy i Sieradza - miejscem zjazdów duchowieństwa polskiego. W 1331 roku do miasta wkroczyły wojska krzyżackie. Zaskoczeni mieszkańcy, następnego dnia oglądali już tylko szczątki spalonego miasta. Natomiast najeźdźcy cieszyli się zrabowanym złotem, srebrem, bydłem, szatami itp. Osiem lat później w Uniejowie miał miejsce proces na którym pojawiło się dużo gości. Oprócz rycerzy, sędziów, światków, starostów i książąt zjazd zaszczycił zapewne sam król Kazimierz Wielki, który dokonał masowej promocji rycerskiej. Z kolei w styczniu 1391 i w marcu 1401 roku Uniejów odwiedził król Władysław Jagiełło. W tym to okresie zanotowano znaczący rozkwit miasta, związany głównie z postacią arcybiskupa Jarosława Bogorii Skotnickiego, który wzniósł w 1349 roku gotycki kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia NMPanny. W latach 1360 - 1365 na lewym brzegu rzeki Warty, w miejscu starej drewnianej fortalicji zniszczonej przez Krzyżaków, został wzniesiony zamek obronny, do którego arcybiskupi gnieźnieńscy na czas wojen przywozili swój skarbiec, księgi i archiwa. W 1376 roku odbył się tu pierwszy synod duchowieństwa. Zamek ten był jedną z rezydencji arcybiskupów gnieźnieńskich aż do końca XVIII w. Wiek XV to dalszy rozwój miasta. Wraz z kultem Bł. Bogumiła (pielgrzymki do Dobrowa) w Uniejowie kwitł handel związany z obsługą pielgrzymów. Na początku XVI wieku Uniejów liczył 2500 mieszkańców. Dodać należy, że w tym samym czasie Kraków liczył 20000 mieszkańców, Poznań - 8000 mieszkańców, a Sieradz - 4000 mieszkańców. Dwieście lat później można już mówić o powolnym upadku miasta. Wszystkie dotychczasowe zjazdy arcybiskupie i ważne wydarzenia, odtąd miały miejsce w Łowiczu. Natomiast zamek stał się siedzibą starostów uniejowskich. W roku 1632 miasto zostało zniszczone przez pożar, a wydarzenia związane z ‘potopem szwedzkim’ jeszcze tylko pogorszyły sytuację. Według danych z końca XVIII wieku liczba uniejowian spadła do około 450 osób. Do tak drastycznego spadku liczby mieszkańców przyczyniły się też liczne emigracje ludności na tereny wiejskie, jak również do Koła, Grzegorzewa, Łęczycy, Łowicza i Kalisza. Po upadku powstania listopadowego właścicielem zamku i okolicznych ziem został generał carski hrabia Aleksander Toll, który przebudował go w latach 1848-1850. Z tego okresu pochodzi park założony prawdopodobnie staraniem żony hrabiego. Występuje w nim około 60 gatunków drzew i krzewów. Są wśród nich okazy cypryśnika błotnego, żywotnika zachodniego, leszczyny tureckiej, kłęka kanadyjskiego, orzecha czarnego, dębów kaukaskich, czarnej sosny, buków, jaworów, platanów, czarnej topoli i wielu innych. W XIX wieku wzrosło znaczenie Uniejowa jako ośrodka handlowego. Powiększyła się też liczba ludności, zaczął rozwijać się drobny handel i rzemiosło, a w krajobrazie miejskim budownictwo drewniane zaczęto zastępować murowanym. Próbowano nawet stworzyć w Uniejowie ośrodek sukienniczy. Jednak w 1869 roku Uniejów utracił na pół wieku prawa miejskie. W trakcie kampanii wrześniowej 1939 roku miasto stało się miejscem zaciekłych walk Podlaskiej Brygady Kawalerii z najeźdźcą niemieckim, który przyczynił się m. in. do dużych zniszczeń kościoła i zamku oraz zniszczenia miejscowej synagogi. Po drugiej wojnie światowej w mieście powstało dużo zakładów pracy, w większości zlikwidowanych w latach 90-tych XX wieku. Liczba ludności ustabilizowała się na poziomie około 3.000 mieszkańców, pełnych nadziei na rozwój miasta. Dzisiaj bowiem okolice Uniejowa to najciekawsze tereny turystyczno-wypoczynkowe województwa łódzkiego.